نکته مهم : برای بهره گیری از متن کامل پژوهش یا مقاله می توانید فایل ارجینال آن را از پایین صفحه دانلود کنید. سایت ما حاوی تعداد بسیار زیادی مقاله و پژوهش دانشگاهی در رشته های مختلف می باشد که می توانید آن ها را به رایگان دانلود کنید

پیش روی برخي معلمان برخي معلمان امادگي و استعداد شغل معلمي را ندارند و شايد به دليل نيافتن شغل هاي ديگر به اين هنر، علم و فن روي آورده باشند. فردي كه استعداد يك شغل را نداشته باشد همواره تا آخرين روزهاي زندگي شغلي خود هم خود رنج مي برد و هم ديگران به ويژه دانش آموزان را پژمرده مي سازد. عليرغم متغيرها ، مسائل و جنبه هاي مختلفي كه بيان گردید مي توان راههايي را براي برانگيختن همكاران به مديران توصيه كرد:

1-در نظر داشتن تفاوتهاي فردي در رفتار،تقسيم كار و دادن مسئوليت ها :

بايد توجه داشت افراد داراي شخصيت، نياز و انگيزش هاي متفاوتي هستند. ميزان مسئوليت پذيري افراد با هم فرق دارد. عده اي طالب مسئوليت پذيري بيشتري هستند و مي خواهند در كارهاي سازمان تأثیر مشاركتي بيشتري داشته باشند. بعضي از كارهاي مستقل و فردي تمايل نشان مي دهند و عده اي ديگر علاقه دارند كه زير نظر ديگران كار كنند . چه در گزينش و چه در به كار گماري معلمان بايد سعي و دقت به اقدام آيد تا با بهره گیری از تستهاي شخصيتي ، استخدامي وشغلي، افراد مناسب با شغل معلمي انتخاب شوند و كارهاي محوله نيز با رشته تحصيلي و علاقه آنها متناسب باشد.

شما می توانید تکه های دیگری از این مطلب را در شماره بندی انتهای صفحه بخوانید              

3-اهداف بايد كاملاً روشن و قابل حصول باشد:

يكي از دلايل نداشتن انگيزش افراد ، نداشتن هدف روشن می باشد . ممكن می باشد افرادي تا كنون فرصت مناسبي براي فكركردن درمورد خود به دست نياورده باشند و يا در محيط هاي تحصيلي خود از مشاورت تحصيلي و شغلي لازم برخوردار نگرديده باشند. به همين دليل از انگيزه ها و استعدادهاي خود اطلاعات دقيقي نداشته باشند. روشن بودن اهداف و اينكه چه انتظاراتي از فرد مي رود پايه چند نظريه در بحث انگيزش در سازمان می باشد. مديران موفق كساني هستند كه :

الف-خود، اهداف تعليم و تربيت در كل و اهداف مقطع خاص مدرسه خود را به خوبي بدانند.

ب-در جلسات مكرر به صورتي دوستانه و علمي اهداف برنامه هاي آموزشي و درسي هر مقطع،كلاس و درس را با معلمان يا دبيران مربوطه مورد بررسي قرار دهند.

پ-انتظاراتي كه از هر معلم در حوزه فعاليت خود دارند به اتفاق روشن سازند.

ت-سرانجام در فواصل معين مانند پايان هر نيمسال يا سه ماه ميزان پيشرفت را براساس اهداف تعيين شده مشخص كنند.

3-بر تواناييها و نقاط قوت افراد تكيه گردد:

همه انسانها داراي نقاط قوت و ضعف هستند. عده اي از مديران ناآگاهانه خود را مسئول يافتن نقاط ضغف ديگران مي دانند و فكر مي كند از طريق انگشت گذاشتن بر ناتوانيها موفق تر خواهند بود. اين افراد به سادگي از كارهاي خوب موفقيتها و نقاط قوت همكاران خود مي گذرند و آنها را به بوته فراموشي مي سپارند.

نكته مهم اين می باشد كه يك مدير بداند كه با بزرگ كردن نقاط ضعف افراد نمي تواند مشكل افراد و سازمان را حل كند مدير بايد از طريق تكيه بر نقاط قوت هر فرد او را به حركت سازنده وادار كند. اگر يك نفر پیش روی خطاها و اشتباهات و نقاط شعف خود چند نقطه قوت داشته باشد اگر مي خواهد او را بسازد و رفتار سازماني را بهبود ببخشد بايد آن فرد را با در نظر داشتن نقاط قوت او مورد توجه قرار دهد. در حقيقت به جاي آنكه به دنبال فرصتي برا كشف خطا و ضعف باشيم بايد در كمين يافتن يك نكته مثبت باشيم تا با همان نكته مثبت زندگي شغلي بهتر و سازنده اي را آغاز كنيم.امام علي(ع) در اين باره به زيبايي مي فرمايد:

فاصبح في امالهم  و واصل في حسن الثناء عليهم و تعديد ما الي ذووالبلاء منهم  فان كثره الذكر لحسن افعالهم تهز الشجاع و تحرض النا كل ، ان شاء الله.

((يعن آرزوهاي آنها را برآورده ساز و از آنها به نكويي ياد كن و همت كساني كه آزمايشي كرده و رنجي برده اند را بررا بر زبان آور،زيرا ياد كردن از كار خوب افراد،فراد شجاع را به هيجان و حركت وامي دارد و افراد بي تحرك و از كارمانده كم فعاليت و يا بي رغبت به كار را به خواست خداوند متعال به كار تشويق و تحريض مي كند.

4-پاداش ها بايد حالت فردي داشته باشد:

شما می توانید مطالب مشابه این مطلب را با جستجو در همین سایت بخوانید                     

همانگونه كه نيازهاي افراد با هم متفاوت هستند پاداشها نيز براي آنها معني متفاوتي دارد. بعضي از افراد نيازمند ترفيع ، حقوق و يا جنبه هاي مادي و بعضي ديگر طالب آزادي اقدام ، فرصت براي مشاركت در امور و دخالت در تصميم گيريها هستند. بنابراين بايد پاداش هر فرد با در نظر داشتن حالت فردي او در نظر گرفته گردد.

5-پاداشها بايد عادلانه و مربوطه به عملكرد فرد باشد :

چنانچه فردي در كار خود موفق گردد بايد به گونه اي پاداش بگيرد كه خود او و ديگران دليل دريافت پادارش را به عملكرد او نسبت بدهند و نه به عوامل ديگر و او را مستحق دريافت آن پاداش بدانند.


پاسخ دهید